هنرمندان سینما و تئاتر؛ سفیران فرهنگی ایران

سینما و تئاتر ایران از جایگاه قابل قبولی در سطح جهان برخوردار است. فعالان این عرصه با خلاقیت و ذوق هنری خود می کوشند تا فرهنگ غنی این سرزمین را در اثرهای خویش انعکاس دهند و آن را به جهانیان معرفی کنند و اینگونه سفیران فرهنگی شایسته ای برای کشور باشند.

مطبوعات کشور به طور روزانه مهمترین و برجسته ترین رخدادهای داخلی و خارجی را پوشش می دهند. این در حالی است که بخش زیادی از خبرها، یادداشت ها، گزارش ها، گفت وگوها و … به انعکاس شرایط اجتماعی و فرهنگی جامعه اختصاص می یابد؛ موضوعی که توجه ویژه به آن اهمیتی فزاینده دارد.

گروه اطلاع رسانی ایرنا؛ موضوع های یادشده را که انعکاس قابل توجهی در روزنامه های صبح دوشنبه 30 مرداد 1396 داشت؛ با هدف آگاهی بخشی و اطلاع رسانی بررسی کرده است.

** سینما و تئاتر؛ بیانگر آسیب ها و ناهنجاری های اجتماعی
سینما و تئاتر به عنوان بخش های تاثیرگذار و مهم از هنر شناخته می شوند که هنرمندان بسیاری با خلاقیت به بیان احساسات و عواطف خود در قالب نقش ها می پردازند و اثرهایی را خلق می کنند که بیانگر مشکل های مردم در عرصه های مختلف فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی است و آسیب ها و ناهنجاری های مختلف در سطح جامعه را به تصویر می کشند.

روزنامه «ابتکار» در گزارشی با عنوان «مصائب فیلم دیدن در آن سالن تاریک» آورد: پردیس‌‎های مدرن که این روزها رشد قارچ‌گونه‌ای در شهر داشته‌اند، دیگر شباهت چندانی به سینماهای قدیمی دنج با سالن‌‌های بزرگ و پرده عریض که مسخ‌تان می‌کند، ندارند. مجتمع‌‌های تجاری که فیلم دیدن یکی از گزینه‌‌هایشان است و سالن‌های غذاخوری و مغازه‌‌های مختلف و کافه و شهربازی هم بهشان اضافه شده است. فیلم دیدن در این سالن‌ها برای آن‌هایی که دنبال سالن دنجی برای تماشای فیلم هستند، انتخاب وحشتناکی است و حتی کیفیت نسبتا خوب تصویر هم نمی‌تواند قانع‌شان کند که از اول تا انتها صدای موبایل، پچ‌پچ بغل‌دستی با موبایل، خورد شدن چیپس زیر دندان‌ها و البته رفت و آمد تمام نشدنی را تحمل کنند و از فیلم لذت ببرند.

در ادامه این گزارش می خوانیم: جالب است که سینماهای قدیمی همچنان اصول حرفه‌ای سالن داری را کجدار و مریز رعایت می‌کنند، اما پردیس‌های مدرن که بیشترین هزینه را برای فروش بلیت از مخاطب دریافت می‌کنند، بدون توجه به این موارد، کارشان را انجام می‌دهند. ماهیت سینما و ساحت فیلم دیدن در این پردیس‌ها تعریف نشده و البته مخاطبان این مجموعه‌ها هم کمتر به چنین مواردی توجه می‌کنند و برای گذراندن یکی‌دو ساعت از وقت روزشان، به چنین سینماهایی می‌آیند.

در حالی که سالن‌های قدیمی، سینماهایی که هنوز رسالت خودشان را حفظ کرده‌اند با ششصد صندلی و پرده‌ای غول‌آسا، شما را پرتاب می‌کند وسط دنیای فیلم و برای چند ساعت از دنیای واقعی و هر چه دَرَش هست و نیست دورتان می‌کند. جایی که می‌توانید با لم دادن روی صندلی‌های خشک و کوچکش غرق در جادوی سینما شوید.

روزنامه «جام جم» در گفت و گویی با کارشناسان، عنوان «مطالبات اهالی سینما در نمای نزدیک» را منعکس کرد و به نقل از مهشید افشارزاده از جمله بازیگران قدیمی سینما و تلویزیون، نوشت: به نظرم عمده‌ترین خواسته تمام اهالی سینما از آقای صالحی تامین امنیت شغلی است و اساسا به همین دلیل سینماگران خانه سینما را تشکیل دادند. در سال‌های اخیر شاهد ورود افراد غیرحرفه‌ای و غیرمتخصص به این حوزه هستیم و این درحالی است که خیلی از موسپیدکرده‌های سینما، تئاتر و تلویزیون به درآمد این کار نیاز دارند و امروز در خانه نشسته‌اند!

علیرضا رییسیان کارگردان، فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کننده سینما مهم‌ترین خواسته سینماگران را صنعتی شدن سینما از دولت دانست و در گفت‌وگو با جام‌جم بیان کرد: خواسته اصلی بیش از 90 درصد اهالی سینما این است که سینما بعد از صد سال به عنوان صنعت (با مفهوم جدید) در هیات دولت مصوب و به رسمیت شناخته شود. در این صورت خیلی از مشکلات سینما از جمله روزمرگی، بی‌هدفی و رانت‌بری خیلی‌ها تمام می‌شود و پاسخگو بودن دولت هم پایان می‌پذیرد. به نظرم اگر آقای صالحی تمام انرژی‌شان را روی صنعتی شدن سینما بگذارند، مطالبات بعدی سینماگران همگی در ذیل این مورد قرار می‌گیرد و بعضا حل می‌شوند.

روزنامه «شرق» در گفت‌ و‌گویی با حسین کیانی نویسنده و کارگردان تئاتر با درج عنوان «تماشاگر باید شگفت‌زده شود»، نوشت: امروز حدود ٩٠ تئاتر در تماشاخانه‌های تهران روی صحنه می‌رود. این نکته یک فرصت است یا تهدید؟ آیا بناست که از پی این تعداد اجرا به سپهری تئاتری دست یابیم و فرای آن شیوه‌های مختلف را رصد کرده و به ارزیابی وضعیت و توان خود بنشینیم یا با رجوع به تکرارها و سوارشدن بر سلیقه و موج تماشاگر تئاتر را فقط به منبعی برای ارتزاق بدل کنیم. طبیعی است نگاه نخست فرصت است و نگاه دیگر تهدید. نگاه نخست به پیشرفت می‌انجامد و نگاه دوم به فرورفتن. پس باید با تعیین خاستگاه‌های مختلف به هر نوع طرز تفکری اجازه تنفس داد.

در ادامه می خوانیم: ورود تئاتر غربی به ایران با توجه به انگاره‌هایی اجتماعی همراه بوده است. اصولا در ورود تئاتر غربی در ایران بیش از توجه به وجوه دراماتیک داستان‌ها میزان تأثیرگذاری اجتماعی آنها به محک تجربه گذارده شده است. این روند تا سال‌ها به همین منوال ادامه پیدا کرده است، تا اینکه در یکی، دو دهه اخیر توجه به این وجه جای خود را به نوعی فرم گرایی صرف داده که همچنان نمایشگر نوعی افراط و تفریط و کژ و کوژی در مسیری است که تئاتر ایران می‌پیماید.

روزنامه «ستاره صبح» در گفت وگویی با علی شمس نویسنده و کارگردان، عنوان «لزوم وجود فرایند تأویل در تماشاگر» را منتشر کرد و نوشت: به عقیده من مجموعه چیزهاست که یک‌چیز کلی را می‌سازد. این خرده‌روایت‌ها و خرده‌داستان‌ها هستند که از پیش‌آگاهی، دانسته‌ها، خوانده‌ها و شنیده‌های مخاطب برای ساخت یک‌چیز جدید کمک می‌گیرند. در حقیقت من بخشی از فرایند شخصیت‌سازی روایت خود را از ذهنیت و پیش‌آگاهی مردم وام می‌گیرم. من اصولاً سعی می‌کنم فرایند تأویل را برای تماشاگرم باز بگذارم. خیلی نشانه کار نمی‌کنم هرچند نشانه در هر متنی وجود دارد اما اصولاً علاقه‌مندی من در شرح یک روایت توجه به فرایند تأویل است، یعنی از پیش‌آگاهی تماشاگر برای کشف ارتباط بین کلمه، عبارت و مفهوم استفاده می‌کنم.

در ادامه می خوانیم: به نظر من نمی‌شود هنرمند بود اما بی‌واکنش. نمی‌توان به چیزی که بر هستی و بودگی ما تأثیرگذار است بی‌تفاوت بود. تاریخ ما تاریخی عمیقاً سیاسی است. شما نمی‌توانی وجهه‌ای از وجود هستی ما به‌عنوان یک شهروند را بیابی که مبتلابه یک فرایند یا تصمیم یا رفتار سیاسی نباشد و من به‌عنوان یک نمایشنامه‌نویس، کارگردان یا فارغ از بحث هنر، به‌عنوان کسی که به پدیده‌ها فکر می‌کند نمی‌توانم نسبت به این مسئله بی‌تفاوت باشم. من نمی‌توانم خشم یا تحسین خود را نسبت به پدیده‌های مؤثر اطراف خودم کتمان کنم. پس لاجرم این‌ها همه در آنچه من می‌نویسم تأثیرگذار هستند. تاریخ ما از زمانه‌ای کهن حتی دوران مزدک، مانی و… همیشه تاریخ جود به آدم‌های روشنفکر بوده و هست.

این روزنامه همچنین در گزارشی دیگر با عنوان «حرکتی نوین در دنیای نمایش ایران» می نویسد: تئاتر آناهیتا را می‌توان حرکتی فرهنگی دانست. متن پیش رو نگاهی به تاریخچه این رویداد تئاتری دارد. تئاتر آناهیتا یکی از تماشاخانه‌های نوظهور دهه سی خورشیدی بود که اواخر این دهه و درست در سال 1337 توسط دکتر مصطفی اسکویی و همسر ایشان بانو مهین اسکویی در تپه‌های یوسف‌آباد بالا که در زمان ما با نام خیابان سید جمال‌الدین اسدآبادی شناخته می‌شود، نرسیده به میدان فرهنگ ساخته و افتتاح شد.

در ادامه این گزارش آمده است: این روحیه دانش جو بودن به معنای واقعی کلمه، قابل‌ستایش است و نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن عبور کرد؛ چراکه پرواضح است که درگذشته، سفر به سایر کشورهای جهان دشواری‌های خاص خود را داشته و نخستین گام آن‌که آموختن یک‌زبان غیر ایرانی که عموماً انگلیسی و فرانسوی بوده نیز نیازمند همت والایی بوده که این دو هنرمند از آن برخوردار بوده‌اند. در حقیقت می‌توان از این منظر نیز به این اقدام پرداخت که مصطفی و مهین اسکوئی علاوه بر متحمل شدن هزینه اقتصادی، هزینه زمانی نیز پرداخت کرده‌اند و انبوهی از دشواری‌هایی که برای یک فرد خارجی وجود داشته را نیز به جان خریده بودند. تئاتر آناهیتا را می‌توان حرکتی فرهنگی دانست که در ادامه فعالیت‌های تئاتری دهه بیست شکل‌گرفته بود و حالا در اواخر دهه سی، با استفاده از تجربیات تماشاخانه‌های موفق و به‌روز دهه بیست و البته کسب دانش تئاتر از روسیه و اروپا، دست به حرکتی نوین در دنیای نمایش ایران زده بود که بر پایه تعالیم استانیسلاوسکی دایر شده بود.

** میراث فرهنگی؛ شناسنامه و معرف هویت ملی
آثار تاریخی و فرهنگی به عنوان شناسنامه و معرف هویت ملی در هر جامعه ای به شمار می روند. میراث فرهنگی با دارا بودن ارزش فرهنگی و تاریخی می تواند به عنوان یک پتانسیل و ظرفیت در جذب گردشگر و توسعه پایدار محسوب شود.

روزنامه «ایران» در گزارشی با عنوان «بنای عبدالقهار(ع)؛ یادگاری از شاه طهماسب در ساوجبلاغ» آورد: ســــــاختمان امامــــــــزاده عبدالقهار(ع) بنایـی صفوی است که در روستای ورده شهرستان ساوجبلاغ استان البرز قرار دارد. مجموعه اصلی ساختمان بقعه که به ثبت ملی رسیده شامل اتاق حرم به صورت چهارطاق و گنبد دوپوش است که پوشش خارجی آن هرمی 12 ترک است. این بنا توسط شاه طهماسب صفوی برای تکریم امامزاده عبدالقهار(ع) که در منطقه برادر امام رضا(ع) محسوب می‌شود، ایجاد شده است. همچنین ضریحی مستطیلی شکل و صندوق مانند از جنس چوب نیز در همان دوره صفوی روی مزار موجود در این بنا نصب شده است.

در ادامه این گزارش می خوانیم: سبک خاص منبت کاری صندوق چوبی ذکر شده، آن را به‌عنوان یکی از آثار برجسته باقی مانده از دوره صفویه این هنر مطرح کرده است. در طول زمان رواق‌های شمالی و غربی و پیش رواق شمالی به بنای اولیه افزوده شده و ضریحی فلزی هم ضریح چوبی را بر گرفته است.مساحت کل بقعه حدود یک هکتار است و در فضای اطراف آن سکوهایی برای استراحت مردم ایجاد شده و ساکنان روستا نیز از این فضا به‌عنوان آرامستان استفاده می‌کنند.

روزنامه «اعتماد» با درج عنوان «شکایت میراث‌ فرهنگی تهران از مالکان خانه تاریخی سپهبد امیر‌احمدی» به نقل از رجبعلی خسروآبادی مدیرکل میراث‌فرهنگی استان تهران، نوشت: در پی تخریب عمارت قاجاری سپهبد امیر‌احمدی توسط مالکان این بنا، اداره‌کل میراث‌فرهنگی استان تهران از مالکان خانه تاریخی امیراحمدی شکایت کرد. با وجود اعلام مکرر اداره‌کل میراث‌فرهنگی استان تهران به شهرداری منطقه ١١ و ابلاغ به مالکان درخصوص واجد ارزش بودن این بنا و طی مراحل ثبت‌ ملی آن، مالکان اقدام به تخریب بنا کرده‌اند و این امر موجب شد پس از بررسی صحت خبر واحد حقوقی اداره‌کل میراث‌فرهنگی استان تهران اقدام به تنظیم شکایت از مالکان کند.

در ادامه آمده است: خانه قدیمی سپهبد امیراحمدی براساس نظر کمیته ثبت حریم اداره‌کل میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری استان تهران واجد ارزش بوده و مراحل ثبت این بنا در میراث ملی نیز درحال انجام است.

روزنامه «قانون» در گزارشی با عنوان «نبرد توسعه با میراث فرهنگی» آورد: قطار توسعه با میراث فرهنگی در کشور سر جنگ دارد. اولویت سازمان عریض و طویل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی کشور نیز در این سال‌ها تنها حوزه گردشگری بوده است. در میان این رهاشدگی میراث فرهنگی کشور، پروژه‌های عمرانی که توسعه ناپایدار را در پی دارند به‌همراه برخی قانون‌های برجای مانده از دوران قدیم همانند آفتی به‌جان میراث فرهنگی کشور افتاده است و درحال تخریب و نابودی تاریخ کشور است.هر روز یک اثر تاریخی در غفلت مردم و مسئولان تخریب می‌شود و آب از آب تکان نمی‌خورد.

در ادامه این گزارش آمده است: برج‌ها و مال‌ها یکی پس از دیگری در بافت تاریخی یا خانه‌های ارزشمند تاریخی سبز می‌شوند و در اکثر مواقع هنگامی فعالان و دوست‌داران میراث فرهنگی از این مساله مطلع می‌شوند که دیگر دیر شده و میراث تاریخی ایران زمین تخریب شده است. یکی از مهم‌ترین مشکلات بافت‌های تاریخی، نبود برنامه‌ بلندمدت و یک طرح جامع برای آن است. ساخت و سازهای غیرقانونی که بدون توجه به ضوابط میراث‌فرهنگی انجام می‌شود، ارزش‌های فرهنگی، معماری و تاریخی شهر را نابود کرده است. عدم رعایت و پایبندی به ضوابط بافت‌های تاریخی، مهم‌ترین عامل این تخریب‌هاست.

روزنامه «شهروند» در مطلبی با عنوان «خانه‌های بافت تاریخی شیراز با هدف حفاظت تملک می‌شود» به نقل از فیروز تکاور مدیرکل راه‌ وشهرسازی فارس، می نویسد: خانه‌های دارای ارزش تاریخی در بافت تاریخی شیراز با هدف حفاظت،‌ مرمت و احیا تملک می‌شود. حفاظت و مرمت آثار تاریخی یکی از اولویت‌های اداره کل راه ‌وشهرسازی است و امیدواریم با تملک خانه‌های قدیمی در بافت تاریخی شهرهای استان، این آثار ارزشمند به نحو مطلوبی مراقبت و نگهداری شوند.

روزنامه «ابتکار» در گزارشی با عنوان «بخش اول تاریخ شفاهی کاخ گلستان جمع‌آوری شد» آورد: با آغاز تهیه‌ تاریخ شفاهی کاخ گلستان تا امروز اطلاعات و خاطرات چهار نفر از قدیمی‌های این کاخ جهانی جمع‌اوری شده و حتی در فراخوانی از همه‌ مردم خواسته شده تا اگر کسی اطلاعاتی از گذشته‌ کاخ گلستان دارد، آن را با این مجموعه‌ جهانی به اشتراک بگذارد. دفتر پژوهش کاخ گلستان تلاش می‌کند تا با فراهم کردن فضای مطالعاتی و پژوهشی در این مجموعه تاریخی به پژوهشگران در تولید محتوا کمک کند.

**ساماندهی فضای مجازی نیازمند ارتقای سواد رسانه ای
کاربرد و استفاده از فضاهای مجازی در سال های گذشته به امری پراهمیت و ضروری تبدیل شده است. فناوری های نوینی که نقشی مهم در اطلاع رسانی و آگاهی بخشی به جامعه برعهده دارند و به عنوان ابزاری پرسرعت و کارآمد در انتقال اطلاعات به شمار می روند.

روزنامه «جام جم» در گزارشی با عنوان «سایه هیولای فضای مجازی بر دنیای کودکان»، نوشت: کافی است نگاهی به دنیای کودکان بیندازیم تا به واقعیتی مهم و تلخ پی ببریم. متاسفانه این روزها کودکان ایران زمان زیادی را برای حضور در فضای مجازی صرف می‌کنند و گاه و بی‌گاه وارد شبکه‌های اجتماعی شده و به نوعی در دام کانال‌های متعدد می‌افتند. گرچه لازم است بچه‌ها با فناوری روز آشنا شوند و محدود کردن آنها تنها اشتیاقشان را مضاعف و چه بسا مشکلات را چند برابر می‌کند، اما چه باید کرد تا این حضور عموما پرخطر محدود یا دست‌کم هدفمند و ساماندهی شود؟ آیا والدین می‌توانند با نظارت و مدیریت این مشکل را تا حدودی برطرف کنند؟

محمدحسن اسدی‌طاری مدرس ارتباطات درباره ورود کودکان به فضای مجازی و آسیب‌هایی که در این مسیر به آنها ممکن است وارد شود، به جام‌جم گفت: من به شدت مخالف این روند در برخی خانواده‌ها هستم که بچه‌ها بدون کنترل و نظارت وارد فضای مجازی و حتی بازی‌های رایانه‌ای می‌شوند، چون براساس پروتکل‌های بین‌المللی، خیلی از مراکزی که سرویس‌دهنده اینترنتی هستند در سیاست‌های خود رده سنی را مشخص کرده‌اند، اما در ایران این اتفاق نمی‌افتد. ما بنیاد بازی‌های رایانه‌ای داریم که باید بر بازی‌ها نظارت داشته و آنها را به لحاظ سنی رده‌بندی کند. بنابراین باید سیاستگذاری‌ها و برنامه‌ریزی‌ها از قبل صورت گیرد.

روزنامه «کیهان» در گفت وگویی با زهرا محمدی عضو هیات علمی دانشگاه با انتشار عنوان «مدیریت حضور فرزندان در فضای مجازی با هوشمندی والدین»، آورد: محصولات فناوری، پدیده‌های جدیدی هستند که اغلب استفاده از آنها در سطح والدین کمتر وجود دارد. میزان کاربری نسل نوجوان و جوان از محصولات اینترنتی به مراتب بیشتر از نسل‌هایی مانند اولیای مدارس و والدین است؛ به همین دلیل شاهد استقبال کمتر و حتی عدم ‌اشراف بیشتر والدین بر این فضا و موضوعات مطرح شده در آن هستیم. نوجوانان و جوانان به دلیل ‌اشراف و توانمندی که در خصوص فضای مجازی دارند، از پدر و مادر پیشی می‌گیرند و معمولا پدیده‌های جدید را نسل نوجوان و جوان بیشتر به خود جذب می‌کنند.

در ادامه این گفت وگو می خوانیم: فرصت‌ها و تهدید‌های زیادی در فضای مجازی دیده می‌شود که نسبت به تهدیدها باید اطلاع‌رسانی خاص انجام شود و همچنین آموزش‌هایی درخصوص استفاده بهینه از فرصت‌ها در این فضا انجام گیرد. این قبیل تکنولوژی‌ها ‌متناسب با فرهنگ عام نیستند و با توجه به اینکه از غرب به کشورمان وارد می‌شوند، باید متناسب با قابلیت‌های فرهنگی ما درآیند. در غرب این قبیل برنامه‌ها بیشتر به صورت سرگرمی مطرح می‌شود تا اینکه بخواهد به صورت کاربردهای مثبت آن باشد. ضروری است که والدین نیز آموزش‌هایی در این زمینه داشته باشند و به فرزندان خود کمک کنند تا از این امکان در جهت مثبت آن و متناسب با فرهنگ جامعه بهره گیرند.

روزنامه «ایران» در گزارشی، عنوان «راه مقابله با باج افزارها» را منتشر کرد و نوشت: بهترین راه برای جلوگیری از آلوده شدن به باج‌افزارها، ایمن کردن سیستم با به‌روز نگه داشتن آنتی‌ویروس است. با وجود این همچنان احتمال آلودگی وجود دارد و به همین دلیل پشتیبان‌گیری دائم از داده‌ها همواره توصیه می‌شود. با بازدید از وب‌سایت‌های مشکوک و باز کردن ایمیل‌های مشکوک، راه برای باج‌افزارها به سیستم‌های کاربران باز می‌شود. پس از آن فایل‌ها توسط باج‌افزار رمزگذاری شده و اگر کاربر به باجی که هکرها طلب می‌کنند تن ندهند، فایل‌هایشان از دست خواهد رفت و حتی با پرداخت باج هم اطمینانی نیست که این اتفاق نیفتد. به همین دلیل است که کارشناسان امنیتی به کسانی که گرفتار باج‌افزار شده‌اند توصیه می‌کنند تسلیم خواسته باج‌گیرها نشوند و بهترین راه، جلوگیری از آلوده شدن به باج‌افزار است.

در ادامه این گزارش آمده است: اگرچه بهترین راه برای مقابله با باج‌افزارها پیشگیری و جلوگیری از آلوده شدن به آنهاست، اما با وجود اقدامات امنیتی، باز هم احتمال دسترسی این بدافزارهای امنیتی به سیستم کاربر وجود دارد. در این شرایط ابتدا لازم است کابل شبکه را از سیستم جدا کرد و سپس گزارش این آلودگی را به پلیس داد. البته درصورتی که کاربر پیش از آلوده شدن به باج‌افزار، از داده‌های خود پشتیبان‌گیری کرده باشد، می‌توان داده‌ها را از پشتیبان‌ها به یک محیط امن بازیابی کرد.

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید